لخّصلي

Nikki loopt op straat.En haar ouders vinden dat goed ZO. Nikki denkt vaak: Ik wil een normaal leven.En we moeten toch dezelfde kant op. Nikki denkt even na. Dan zegt ze: Oke, prima!Ik moet naar hem toe!, zegt ze. Nikki's vader brengt haar met de auto.Ja, maar ik weet jouw naam nog niet, zegt Ken.Maar voor haar ouders was hij niet goed genoeg.Praat je tegen mij?, vraagt ze. Ja, zegt de man.Ik heb langer les, zegt Nikki tegen haar moeder.Ja, maar hij is mijn vriend, begrijp je?, zegt Nikki.Ze komt uit Rusland en heet Ilona.En ze heeft zelf niet veel geld.Dan is hij moe en wil hij niet meer praten.En ze stapt in. Ken heeft geen gewone auto.Ze rijden Nikki's dorp in. En stoppen in een straat.Maar mijn ouders mogen je niet zien.Hoe gaat het met hem?, vraagt haar moeder.Die man rijdt veel te snel, zegt haar moeder.Niet alleen omdat ze slecht ziet.Maar ze vindt geen vast werk.Alleen werk voor een paar maanden.Maar daar verdient ze niks mee.Nikki helpt haar moeder zoveel ze kan.Haar vader heeft een drukke baan.Maar echte vrienden heeft ze niet.Dus mocht Nikki hem niet meer ontmoeten.Ik rijd hier altijd langs, zegt de man.Ik zie je hier altijd staan.Ik ga ook naar huis, zegt de man.Dat is niet ver van mijn dorp, zegt Nikki.Misschien rijdt hij zo weer langs.Maar Nikki stapt niet in. Over 15 minuten komt de volgende bus.Ken komt niet meer, denkt ze. Ze zucht.Maar ik wil nog niet dood!Ik werk in een supermarkt, zegt hij.Maar ik heb geen vast werk.Maar Nikki zegt niets en loopt weg.Ze rijden eerst naar Kens huis.Mijn ouders zijn dood, vertelt hij.Soms gaan ze naar zijn huis.Maar hij rijdt soms te snel.Maak je geen zorgen, zegt hij.Ken moet een maand in het ziekenhuis blijven.Het gaat elke dag beter, zegt Nikki.Ik begrijp het, zegt haar moeder.Maar Jos vindt het fijn.Hoe is het met de muziek?, vraagt Jos.Daarom gaat ze naar de stad.Zo gaat het elke zaterdag.Ze woont bij haar ouders.Ze wil graag alleen wonen.Ze kan werken als secretaresse.Op de computer kan ze teksten typen.En ze kan de telefoon opnemen.Hij komt altijd laat thuis.Ze wonen in een mooi huis.Maar ze hoort ook vogels.Dan hoort ze een auto, dichtbij.En ja, ik wacht op de bus.Ik sta hier elke zaterdag.Nu ga ik naar huis.Ze kan dus nog wachten.Ik ben de man van vorige week ... Dat weet ik, zegt Nikki.Nee, ik ben te laat, zegt Nikki.Wil je met mij meerijden?, vraagt Ken.Ik moet vaak in het weekend werken.Hier stap ik uit, zegt Nikki.Het huis is klein, maar het is zijn huis.Soms rijden ze gewoon in de auto.Soms wel een uur langer.Tegen haar vader zegt Nikki niets.Nikki neemt hem mee naar de muziekschool.Op een avond krijgt Nikki een telefoontje.Daarna zegt ze niets meer over Ken.Ze loopt naar de bushalte.Nikki loopt met een witte stok.Ze ziet heel slecht.Dat mag normaal niet.

Nikki loopt op straat.
Ze is alleen.
Ze loopt naar de bushalte.
Nikki loopt met een witte stok.
Ze ziet heel slecht.
Nikki is bijna blind.
Het is 8 uur.
Daar komt de bus.
Nikki stapt in.
Dat is geen probleem.
Nikki kent de bus.
Ze kent ook de chauffeur.
Hij heet Jos.
Goeiemorgen, Nikki!
Goeiemorgen, Jos!
Nikki gaat voorin zitten.
Dicht bij Jos.
Soms praat ze met hem.
Dat mag normaal niet.
Maar Jos vindt het fijn.
Hoe is het met de muziek?,
vraagt Jos.
Prima, zegt Nikki.
Nikki studeert piano.
Daarom gaat ze naar de stad.
Om kwart voor 9 is Nikki in de
muziekschool.
De les begint om 9 uur.
Nikki heeft een goede lerares.
Ze komt uit Rusland en heet
Ilona.
De les duurt tot half 12.
Dan neemt Nikki de bus terug
naar huis.
Zo gaat het elke zaterdag.
Nikki woont in een dorp.
Ze woont bij haar ouders.
Ze is 22.
Ze wil graag alleen wonen.
Maar dat is moeilijk.
Niet alleen omdat ze slecht ziet.
Alleen wonen is ook duur.
En ze heeft zelf niet veel geld.
Nikki heeft een diploma.
Ze kan werken als secretaresse.
Op de computer kan ze teksten
typen.
En ze kan de telefoon opnemen.
Maar ze vindt geen vast werk.
Alleen werk voor een paar
maanden.
Nooit langer.
Het liefst speelt Nikki piano.
Maar daar verdient ze niks mee.
Nikki helpt haar moeder zoveel
ze kan.
Met de vaat.
Met het poetsen.
Zelfs met de boodschappen.
Haar vader heeft een drukke
baan.
Hij komt altijd laat thuis.
Dan is hij moe en wil hij niet
meer praten.
Zo leven ze al jaren.
Vader, moeder en dochter.
Nikki's ouders hebben geld.
Ze wonen in een mooi huis.
Met een grote tuin.
Dus dat is geen probleem.
Nikki heeft ook een piano.
Ze kan altijd spelen.
Maar echte vrienden heeft ze
niet.
Want ze is altijd thuis.
En haar ouders vinden dat goed
ZO.
Nikki denkt vaak: Ik wil een
normaal leven.
Met vrienden en vriendinnen.
En een echte vriend.
Vroeger kende ze iemand.
Een aardige jongen.
Maar voor haar ouders was hij
niet goed genoeg.
Dus mocht Nikki hem niet meer
ontmoeten.

Het is zaterdag.
De les is klaar.
Nikki wacht op de bus.
Die is te laat.
Maar dat is niet erg.
Het is mooi weer.
Nikki luistert naar de stad.
Naar de auto's en de mensen.
Maar ze hoort ook vogels.
Nikki hoort heel erg goed.
Dan hoort ze een auto, dichtbij.
Hij stopt.
lemand stapt uit.
En komt naar haar toe.
Hallo, zegt een man.
Wacht jij op de bus?
Het is een jonge man, hoort
Nikki.
Praat je tegen mij?, vraagt ze.
Ja, zegt de man.
Vind je dat erg?
Nee hoor, zegt Nikki.
En ja, ik wacht op de bus.
Maar hij is te laat.
Ik rijd hier altijd langs, zegt de
man.
Ik zie je hier altijd staan.
Ja, zegt Nikki.
Ik sta hier elke zaterdag.
Nu ga ik naar huis.
Waar ga jij naartoe?
Ik ga ook naar huis, zegt de man.
De man zegt waar hij woont.
Dat is niet ver van mijn dorp,
zegt Nikki.
Leuk!, zegt de man. En ... ik heet
Ken.
Dag Ken, zegt Nikki.
Een prettige dag nog!
Maar ..., zegt Ken.
Daar is mijn bus, zegt Nikki. Dag!
En ze stapt in.
Een week later.
Nikki staat weer bij de bushalte.
Ze denkt aan Ken.
Misschien rijdt hij zo weer langs.
En stopt hij weer.
Daar is de bus.
Maar Nikki stapt niet in.
Over 15 minuten komt de
volgende bus.
Ze kan dus nog wachten.
Nikki wacht 5 minuten...,
10 minuten...
Ken komt niet meer, denkt ze.
Ze zucht.
Maar dan stopt een auto.
En stapt iemand uit.
Hé!, roept een man.
Het is Ken!
Hallo, zegt Ken.
Ik ben de man van vorige week ...
Dat weet ik, zegt Nikki.
Je heet Ken.
Ja, maar ik weet jouw naam nog
niet, zegt Ken.
Ik heet Nikki, zegt Nikki.
Is de bus weer te laat?, vraagt
Ken.
Nee, ik ben te laat, zegt Nikki.
Ik wacht op de volgende.
Wil je met mij meerijden?, vraagt
Ken.
Ik heb een auto.
Dat gaat sneller.
En we moeten toch dezelfde kant
op.
Nikki denkt even na.
Dan zegt ze: Oké, prima!
En ze stapt in.
Ken heeft geen gewone auto.
Dat voelt Nikki meteen.
Het is een sportwagen.
En Ken is geen gewone
chauffeur.
Hij rijdt snel.
Hé, zachtjes aan!, roept Nikki.
Ben je bang?, lacht Ken.
Helemaal niet!
Maar ik wil nog niet dood!
Ken gaat langzamer rijden.
Ik werk in een supermarkt, zegt
hij.
Ik moet vaak in het weekend
werken.
Wat doe jij?
Ik ben secretaresse, zegt Nikki.
Maar ik heb geen vast werk.
En ik speel piano.
Ze rijden Nikki's dorp in.
En stoppen in een straat.
Hier stap ik uit, zegt Nikki.
Woon je hier?, vraagt Ken.
Nee, zegt Nikki.
Maar mijn ouders mogen je niet
zien.
Waarom niet?, vraagt Ken.
Maar Nikki zegt niets en loopt
weg.
De volgende zaterdag is Ken er
weer.
Nikki stapt weer in zijn auto.
Ze rijden eerst naar Kens huis.
Het huis is klein, maar het is zijn
huis.
Mijn ouders zijn dood, vertelt hij.
Wat erg, zegt Nikki.
Maar Ken lacht.
En jij dan?, zegt hij.
Jij ziet bijna niets...
En Nikki lacht ook.
Nikki ziet Ken bijna elke
zaterdag.
Soms gaan ze naar zijn huis.
Soms rijden ze gewoon in de
auto.
Ik heb langer les, zegt Nikki
tegen haar moeder.
Soms wel een uur langer.
Tegen haar vader zegt Nikki
niets.
Want die is er toch niet.
Nikki voelt zich prima.
Ken is een aardige man.
Hij is zacht en lief.
Maar hij rijdt soms te snel.
Maak je geen zorgen, zegt hij.
Ik weet wat ik doe.
Nikki neemt hem mee naar de
muziekschool.
En speelt piano voor hem.
Wie is die knappe man?, vraagt
Ilona.
Dat is mijn vriend, zegt Nikki.
Op een avond krijgt Nikki een
telefoontje.
Het is al laat.
Het is een vriend van Ken.
Ken had een ongeluk, zegt de
vriend.
Hij ligt in het ziekenhuis.
O nee!, roept Nikki.
Wat is er?, vragen haar ouders.
En Nikki vertelt alles.
Ik moet naar hem toe!, zegt ze.
Nikki's vader brengt haar met de
auto.
Ken moet een maand in het
ziekenhuis blijven.
Nikki bezoekt hem elke dag.
Hoe gaat het met hem?, vraagt
haar moeder.
Het gaat elke dag beter, zegt
Nikki.
Die man rijdt veel te snel, zegt
haar moeder.
Ja, maar hij is mijn vriend,
begrijp je?, zegt Nikki.
Ik begrijp het, zegt haar moeder.
Daarna zegt ze niets meer over
Ken.